غزل دلت برده دل مارا ، نگویی : روی زیبا را

دلت بُرده دلِ مارا ، نگویی : " روی زیبای دلآرا  را "

بهای این دلت کردم من آن فردوس  اعلاء را 

 

دلت را من خریدارم به این جانم به صد جانم

بده تا بنگری در من نشان شادی خُرد سال نو پا را

 

مرا منت نهادی  تا که دل دادی عزیز جانِ 

دگر سهل است مُردن پای تو امروز و فردا را

 

شدم مستِ میِ عشقت سر از پایم کجا دانم ؟

مگر ای محتسب حد می زنی آواری تنهای تنها را ؟

 

به عمرت کی شوی باز این چنین عاشق غنیمت دان

محال است تا بیابی شاعری چون من به سودا را 

 

بگو من کی توانم شکر این نعمت گذارم ، عاجزم آری

خدایا می توانم دست کشم آن زلف یغما را ؟

 

" یوسف "


منبع این نوشته : منبع